معماری

مجتمع مسکونی هبیتات ۶۷ مونترال (Habitat 67 Montreal)در سال ۱۹۶۷ در مونترال کانادا به بهره برداری رسید. طراح این مجموعه مسکونی موشه سفدی (Moshe Safdie) است و شهرتش به سبب ساختمان‌های مسکونی پیش ساخته و الگومانند است که برجسته‌ترین آن هبیتات است. چشم‌انداز این مجموعه در کنار ساحل موجب گردید که habit 67 به عنوان برترین نمایش در نمایشگاه جهانی مونترال در سال ۱۹۸۷ مطرح شود. این طرح، پیشگام در طراحی و ساخت مجموعه‌های پیش ساخته می‌باشد.

این مجتمع مسکونی از نظر فرمی و حجمی دارای ترکیبی غیرمعمول از واحدهای مدولار بتنی، است که برای نمایشگاه جهانی مونترال، طراحی و ساخته شد.

تلاش طراح این مجموعه این بود که به تعریف جدیدی از سکونت شهری، مجتمع‌های مسکونی ارزان قیمت و مکانی خودبنیاد، مشتمل بر واحدهای آموزشی و تجاری دست بیابد. تمام واحدها بر اساس قطعات پیش ساخته مقاوم، در محل ساخته شده و هر کدام از آنها، از بام باغی بهره می‌برند که عملا سقف واحد پایین دستی‌شان می‌باشد. هدف طراح بر این بوده تا به بافت خاصی از توسعه شهری دست پیدا کند که بتواند به تراکم بالای انسانی در مقیاسی محدود پاسخ دهد و در عین حال برای تمام ساکنین، محدوده خصوصی را تأمین کند. مجموعه برای ۱۰۰۰ واحد مسکونی پیش بینی شده بود تا حین برگزاری نمایشگاه میزبان بازدیدکنندگان مهم باشد، اما به ۱۵۸ واحد تقلیل یافت و مدرسه و واحدهای تجاری آن نیز حذف شدند.

فرایند ساخت در سال ۱۹۶۶ آغاز شد و ۳۵۴ بلوک بتنی بر در کنار رودخانه سنت لورنس همچون رشته کوهی بالا رفت که در آن ۱۵ نوع متفاوت مسکن برای خانوارهایی با جمعیت‌های مختلف در نظر گرفته شده بود. معمار این مجموعه با این ایده که هزینه ساخت مجموعه را پایین بیاورد، نقشه‌ای برای تولید انبوه بلوک‌های بتنی در خود سایت طراحی کرد. او نهایتا به الگوی پیش‌سازی رسید و در یک شبه جزیره نزدیک سایت، کارخانه‌ای برای ساخت واحدهای مسمونی ایجاد کرد. هر واحد استاندارد از چهار قالب بزرگ تشکیل شده است. یک مش فولادی تقویت شده درون قالب‌ها قرار دارد که بتن اطراف آن را پر کرده است. پس از این مرحله، واحد بتنی به خط تولید دیگری منتقل می‌شد که در آن کف‌پوش‌های چوبی به مجموعه اضافه می‌شدند و تاسیسات مکانیکی و الکتریکی نیز در مجموعه جانمایی می‌گردیدند. پنجره‌ها و پوسته‌های عایق در مرحله بعد نصب می‌شدند و حمام پیش ساخته و آشپزخانه مجموعه نیز در مرحله بعد در بنا جانمایی می‌شدند، نهایتا هر واحد به جای از پیش مشخص شده خود منتقل می‌گردید.

این پروژه اگر چه از نظر هزینه ساخت برخلاف انتظار، مقرون به صرف نبود ولی هنوز به عنوان یکی از نمونه‌های موفق ساختمان‌های پیش ساخته در مقیاس کلان محسوب می‌شود.