ساختمان ترمینال دالاس (1962: واشنگتن، مهندس معمار: اروسارنین و همکاران، مهندس سازه: امان و ویتنی) ترکیبی از طراحی هوشمندانه و معماری رسا و پرمعناست. این ساختمان به علت پلان فشرده و ایجاد مسافت های کوتاه برای عبور مسافران (فرودگاهی مناسب با اتاق های استراحت متحرک) و همچنین به علت سقف معلق زیبا و راهروهایی که از شاه تیرهای تکیه گاهی منشعب شده اند مورد توجه قرار گرفته است. ()سارنین 1963 و ناشر 1960، 1963)
سقف به وسیله یک ردیف از تیرهای اصلی بتنی با فواصل 40 فوت (2/12 متر) از یکدیگر نگاه داشته می شوند ارتفاع آنها 65 فوت (8/19 متر) در قسمت دسترسی اصلی و 40 فوت(2/12 متر ) در جهت مخالف آن می باشند. این ساختمان شبیه به یک گهواره معلق در بین درختانی از بتن، متشکل از ستون های با فرم منحنی طنابی موازی از جنس کابل فولادی با قطر 1 اینچ (25 میلیمتر) با فاصله 10 فوت(3 متر) از یکدیگر و پانل های پیش ساخته بتنی که بین انها را پوشانده است.

kabl10

 

لبه بیرونی بام از بتن در جا است که به شکل یک تیر انتهایی برای نگاهدری سه ستون از کابل های بین تیرها طراحی شده است. در مدت زمان ساخت، کیسه های موقتی شن روی سطح پیش ساخته توزیع شده بود تا فرم منحنی طنابی کابل ها تامین گردد. هنگامی که فرم منحنی دلخواه به دست آمد، بتن اطراف کابل ها ریخته شد و کابل ها برای ایجاد قوس های معکوس به منظور مقاومت در برابر نیروی رو به بالای باد، سخت گردیده (همراه با بار مرده سطح سقف) تیرهای بتنی ستون های عظیم طره شده موربی هستند که در مقابل رانش داخلی کابل های معلق مقاومت می نمایند. هریک از 16 برج با ارتفاع بیشتر، 20 تن (1/18 تن متریک) وزن از جنس فولاد مسلح دارند.